Къыйынды журналистни иши

Ол кюн  Мариям солуудан къайтхан эди. Аны Тюркден келтирген ашарыкъларын да аллыбызгъа салып, чай иче, хапаргъа киришдик.

– Охо, мени юсюмден айтып турмайыкъ, сизде не жангылыкъ? – деп сорду ол.

– Да бизде уа не, тенгизни жылылыгъын билирге тюшмегенди, алай биз да къызабыз, ишибизни бардырыргъа кюрешип, ары-бери чабып, – деди Нюржан, ышара.

Ишни юсюнден эшитгенлей, Мариям: «Ой, манга да планны толтурургъа керекди», – деди. Алай, ол зат аны эсинден олсагъат гунч болуп, башха хапаргъа кёчдю. «Сизге бир ариу юйюрню юсюнден  айтмай болалмайма.  Аланы Тюркде кёргенме: кёк кёзлю таулу къыз, аты да кесинден ариу – Айсурат,  бийик ёсюмлю, ушагъыулу да малкъарлы жашха – Русланнга – эрге баргъанды. Экиси да  бир элден болгъанлыкъгъа, танышхан а Тюркде этгендиле.

Тюбешгенлери да алай сейир эди: Айсурат Стамбулну орамларындан биринде бара тургъанлай, биреу аны бохчасын сермеп къачады. Алайда болгъан Руслан а, аны кёрюп, уручуну ызындан чабады. Кёп да бармай, аны жетип, къызны бохчасын къайтарады. Айсурат а Русланны юсюнде кийимлерине къарап, аны уручугъа ушатып, жашны юсюне чабады эмда уруп башлайды.

«Айсуратны аллай кючю бар эди деп, эсимде да жокъ эди», – деп эсгергенди артда Руслан. «Да сау жашауум ол бохчамда эди сора уа! Сени угъай, сау Тюркню тюйюп чыгъаргъа да хазыр эдим», - деп кюледи Айсурат.

Бохчасын, Руслан угъай, башха жаш урлагъанын билгенде, Айсурат, асыры уялгъандан, кёзлерин жерден айыралмай, къып-къызыл болуп сюелди. Сора Русландан кечгинлик тилей, аны бирге ауузланыргъа чакъырды.

«Мен Айсуратны таулу  болгъанын олсагъат билгенме, неден деп сорсанг,  ол уручу жашны ызындан малкъарча: «Итден туугъан», «гаккыбаш», «мюйюзсюз эшек», «ананг бергенни тёгерик», - деген сёзлени айтып къычыра эди. Тюрклюле бла тилибиз иги келишгенликге, быланы кёргенле, ол сёзлени ангыламай, жан-жанларына къарагъан эдиле.

Айсуратны бла Русланны уа танышлыкълары аны бла чекленип къалмагъан эди. Къыз жашны сыйларгъа чакъыргъанда, ала экиси да алайдан узакъ болмагъан ашханагъа баргъан эдиле.  «Русланны ач болгъанын къайдан биллик эдим. Баргъан кафебиз а - къан багъа. Болсада мен тёлерге бохчама узалдым, алай  уручу сермеген бохчамда ахчаны чыгъаргъынчы, Руслан,  кюлюп:

–Уручу ахчангы алып кетген эсе, не излейсе, – деди.

– Къыз бла ашханагъа баргъан эсем, анга ахча тёлетмезлигим баям эди, алай Айсуратны бохчасын къармагъаны хычыуун кёрюнюп мычыгъанма. Ахчасын тапмай, адыргыгъа къалгъанынгда уа: «Бу къыз менсиз тас болур», -  деп сагъышландым. Аны бла бирге ол мени къадарым болгъанына тюшюндюм, – деп кюле эди Руслан.

Андан сора да, Мариям бу эки жаш адамны юсюнден кёп сейир, ариу хапар айтды. Ала, кёп турмай республикагъа келип, мында тойларын этгендиле. Ызы бла экиси да артха, Тюркге, къайтып, анда жашап башлагъандыла. Аланы тюбешиулери, сезимлери, чам этиулери да бирге келишип, ала, жомакъдача, сюймекликге бёленип, алай жашау этедиле.

«Мен газетибизде аланы юслеринден жазаргъа, бюгюнлюкде да керти сюймеклик болгъанын кёргюзтюрге мурат этген эдим. Кёп да  турмай,  хапарымы жазгъанма. Окъуучуларыбыз сюйюп окъурла, ишчи планымы бир жартысы толлугъуна да тамам ийнанама, – деп къууанды Мариям.

– Керти окъуна,  тюбешиулери, сюймекликлери да сейирдиле, аланы юслеринден жазаргъа керекди. Адамланы  ариу жашаугъа кёллендириу –журналистни борчларындан бириди! – деп, биз  Мариямны хапарын жаратханыбызны билдирдик.

Биз да алай ушакъ эте тургъанлай, Мариямны телефонуна билдириуле келип башладыла.

«Ой, тохтагъыз! – деди Мариям, телефонуна къарай. – Айсурат жазады». Бир такъыйкъаны ичинде Мариямны бети жюз тюрлю болду: къашлары энишге тюшдюле, кёзлери бираз жабылдыла, бети  бир агъара, бир къызара башлады. 

– Не болгъанды? – деп сордукъ

– Ай, эшекле! – деди ол, телефонун бир жанына сала. – Айырылып къалдыла…

Биз, суу къуйгъанча болуп,  барыбыз да бираз апчыдыкъ. Ол ариу сюймеклик нек ёчюлгенине  жарсып, Мариямгъа соруулу къарай эдик. Ол а, бизни эслемей,  сагъышларына туманнгача батып тура эди.  Сора, ачыуун ичинде тыялмай: «Гаккыбашла! Бираз сакълаялмаймы эдиле? Мен планымы бергинчи туралмаймы эдиле?» – деп урушду.