Жаулукъдан шуёхлукъгъа - бир атлам

Хапар

Бир элде бир-бирни кёрюп болмагъан эки жаш жашагъандыла. Экиси да фахмулу жазыучула  ала бир бирлерини сюймегендиле. Аланы бир бирге къажаулукълары бирде фахмуларын кёрюрге, ёсдюрюрге да болушхан болур.

« Сабийле, мен сизге бюгюн бир тели кишини атны ызындан чабаргъа кюрешгенини юсюнден айтырыкъма!. –  Ол аны алгъанда, аякъларын къысаргъа кереклисин билмей, сау кюнню ызындан  чабып айланнган эди – деп хыликкя этип кюле эди»,- Ислам Алимни кёрсе.

Олкюнюн  эсинден кетерирге кюрешген Алим, Исламны алай  кюлюп, хыликкя этгенине  къозуп, дерт жетдирир акъылда, экинчи кюн:

« Сабийле, бюгюн бир телини хауаны сатып алгъаныны юсюнден эшитирге сюемисиз?» – деди да, Исламны бир кюн ол сюйген жырчы къызы ётюп баргъанда, целлофаннга аны ийисин алгъан кишиден пакетни къойну багъасын  берип алгъанын айтып, кюлдю. Ислам  къып-къызыл болду. Ала экиси бир бирин ёлтюрмей къалгъанлары да сейир эди.

Бир кюн «шуёхла» бир бирге дагъыда жолукъдула.

– Окъугъанма, Алим, сохталарым бла бирге сени жазгъанынгы. Алай, билемисе, киши да ангыламазча тилде жазгъанса, аны ючюн киши сюйюп окъур деп сунмайма, – деди Ислам, кесин сейирлик критиклеге къошуп.

– Къоркъма, шуёхум! Мен хапарларымы акъыллы адамла окъурча жазама. Сени ангыламагъанынг сейир тюйюлдю мени сагъышларым тюз болгъанларына андан иги кёргюзтген зат жокъду! – деп кюлдю Алим.

– Мен сени! – деп, тюйюшюрге чапды Ислам.

– Хайда, эртде керек эди! – деп, артха турмады Алим.

– Тохтагъыз! Терк! – деп къычырды элни таматасы. – Сиз бизни башларыбызны хайран этдирдигиз! Кесигизни бир фахмулу жазыучула сунуп, элибизни театргъа айландырдыгъыз!  Кесигизни тыялмай эсегиз, экигиз да маданиятдан узакъсыз!

Ингирде элден чыкъгъан жерде эки фахмулу жазыучу, ичги, аш-суу да алып, бир бирге жарсыуларын айтыргъа олтурдула:

– Ангыламайдыла бизни, Ислам! Ангыламайдыла! Ала маданиятдан не биле болурла? – деди Алим, тили бюлдюргю эте.

– Тюз айтаса, Алим. Ол телиле тиллерин ойнатхандан сора жукъ билмейдиле. Сылхырла. Къалай игиди, энди биз бир бирибизде барбыз! – деп, Ислам  Алимни керти тенгинча къучакълады.

– Хау, къарындашым! Сен энди мени къарындашымса! – деди Алим.