Сейирлик тюбешиу

Ахыры. Аллы 25 декабрьде басмаланады.

Дагъыда бир юч жыл чакълы заман озады. Ол юйюр терек бахчадагъы ишлерин къоюп, эл ичине кёчюп келеди. Эл уллуду. Къазахы, оруслусу, башхасы да кёп. Мында кёп тюрлю миллетлени келечилери жашайдыла. Ол жашчыкъ, бир башха адамгъа да къошулмай, бизни сабийле бла шуёхлукъ жюрютюп тебирейди. Кёп кечелени юйюмде да къалгъанды. Тамата жашым Махти бла жан бла тёммекча болгъандыла. Андан да сейири уа – экиси да бир классха барадыла. Школ биз тургъан жерден узакъ болгъаны себепли Махтини школгъа бир жыл кеч жиберген эдик.

Алай эте, заман оза барады. Жаш да уллу болгъанды. Бир жол бу манга анам, деп сёлешип тебирейди. Ярабий, бу манга былай нек айтды деп, сейир да этдим. Уялдым да, сормадым. Сабийле айтханлары ючюн этген сунуп къойдум.

Ол кюнден башлап жаш манга: «Анам», - демегенлей сёлешмегенди. Жашны къазахлыла атагъан аты Нюрсолтанды.

Мени жашымы сабий юйден алгъан къатынны бир келини бар эди. Аны да бир жашы болгъанды. Ол тиширыу а мени жашым тургъан сабий юйде ишлеп болгъанды. Сабийни алыргъа да ол болушханды. Анга кёре аны ким болгъанын да билгенди.

Ала тургъан элге кёчюп келгенде, бизни танып къояды. Мен сабийни излей сабий юйге бара тургъан заманымда кёрген болур эди. Бир кюн аланы араларында уллу даулаш чыгъады. Ол заманда бирси тиширыу кесини сабийи да эшите тургъанлай, Нюрсолтанны, бизни юсюбюзден да айтып къояды. Кюнлени биринде ол жашчыкъ эшитген хапарын Нюрсолтаннга жетдиреди. Ма ол замандан сора башлагъанды жашым манга анам деп. Кеси билгенди, бизге уа айталмагъанды. Алай эте, иги кесек заман озгъанды. Жаш школну да бошайды, аскерге да барады. Андан къайтхандан сора, тракторчугъа юйретген курсланы бошап, усталыгъы бла элде ишлеп тебирейди. Кёп да турмай бир оруслу тиширыуну алады. Ол тиширыучукъ да тюбеген жеринде: «Анам», - деп алай сёлешеди. Баш иеси айтханы ючюнмю былай этеди деп тургъанма. Къайда кёрсе да, келинча намыс этип тургъанды.

Элде экеулен билген хапарны букъдургъан бек къыйынды. Ол бир кюн болмаса да, бир кюн жайылады. Бютюнда сейири неди десенг а, хапарны бизден къалгъан битеу эл биле эди. Бир кюн гитче эгечим Лиза келеди. «Кел», - дегенни айтды ол, - бу хапар не зат эсе да, ахырына бир чыгъайыкъ, тюзюн билейик».

Салып бардыкъ жашны юйюне экибиз да. Къатыны бек жарыкъ тюбеди. Жашынг ишдеди, бусагъат келирге керекди, деди. Бир 5-6 минут сакълагъан болур эдик, ол заман бизге асыры кёп кёрюннгенден, тёзалмай, ючюбюз да аны ишлеген жерине бардыкъ. Узакъдан окъуна, бизни келе тургъаныбызны кёрюп, нёгерлеринден бири: «Нюрсолтан, ананг келе турады», - деп къычырды. Нёгерлери да биле кёре эдим.

Чабып жетди мени Мухутдиним. Къазахлы къатын анга Нюрсолтан атагъанлыкъгьа, ол мени Мухутдиним эди. «Анам», - деди, къучакълады, - мен сени эрттеден да билип тургъанма, айталмагъанма, кеч».

Экибиз да, алайда олтуруп, кёп жилядыкъ, хапар да айтдыкъ. Хар затны ачыкь этдик. Мен да кечгинлик тиледим, сабийлигинде ана жылыууму бералмагъаным ючюн.

Андан бери тас болгъан Мухутдиним бла ана бла балача байламлыкъ жюрютебиз. Шёндю ол Алма-Атадан узакь болмай, Каскелен районну Авангард элинде жашайды. Эки къызы, эки жашы бардыла. Аллах алгъышлагъанладан болсун узакъда къалгъан балам.

Османланы Хыйса хазырлагъанды.